شانس ما رو ببین....

آخه چرا باس خواهر ناصر باشه....!!!

نمیتونستم از فکرش یه لحظه بگذرم....

آخه تازه باهاش گرم گرفته بودم....

اما با ناصر چیکار میشد کرد، خُب اون هم دوستم بود!!!!

البته با ناصر چند روزی بود که دوست شده بودم اما نمیشد ( نمیتونستم) نامردی کنم...

هر چی بیشتر فکر میکردم از خودم بیزارتر میشدم....

نمیتونستم....

قضیه به این شکل بود که من با شیرین دوست بودم...

همدیگه رو هم میخواستیم ( البته فقط در حد bf & gf ) ...

تقریباً یک ماه و نیم یا دو ماه میشد که رابطه داشتیم و دل و قلوه برا هم بلوتوث میکردیم....

آبجی کوچیکش هم که سفیر عشقمون بود و مامانش هم حلّال ماجراهامون....

خانواده ی بدی نبودند اما من از ناصر بدم می اومد....

( آدم شری بود و به بیخود به مردم گیر میداد)

اما از شانس بد ما یه روز گیرمون به یه دعوا افتاد  و با وجود اینکه اصلاً آدم شر دوستی نبودم اما مجبور شدیم کل بندازیم....

خلاصه ما هم هر چی داشتیم و میدونستیم رو کردیم اولاش خیلی خوب بود چون تن به تن بود...

اما یه هو چند تا از بچه محلیهای آق پسر پیداشون شد و ما رو از برکاتشون بی نصیب نذاشتن...

( چند نفر به یه نفر نامردا.....)

خلاصه بازی گرم گرفته بود که از بدبختی سر و کله ی آق ناصر هم پیداش شد ( گفتم: این یکی رو کم داشتیم که اونم پیداش شد...)

اما نه....!!!!

آق ناصر یار ما شد و با نوچه هاش حسابی بر و بچ رو مشت مالی دادیم...

خلاصه این شد که ما شدیم دوست ناصر خان...!!!

شب که داشتم ماجرای امروزم رو تو ذهنم ورق میزدم دیدم که واییییییییییییییییییییییییییییی:

ناصر که داداشِ شیرینه..!!!!!!!!!!!!!!!!!!

زمین  و زمان رو سرم چرخید.....

چند روزی رو نرفتم دیدن شیرین....

شیرین دختری بود با چشمای روشن، لبهای باریک و سفید مث برف وخیلی هم خوشرو

(توجه : بر و بچ به چشم خواهر نیگاش کنیدا...:d)

بهش دل نبسته بودم واسه همین جدایی ازش برام کار سختی نبود ....

آبجی کوچیکش رو تو خیابون دیدم  و بهش گفتم که:.....

به شیرین بگو من دیگه باهاش کاری ندارم.....

Posted by : gharibe                                                                     

copyright(c)gharibe.

all rights reserved.